ما مست شدیم و دل جدا شد  /  از ما بگریخت تا کجا شد
چون دید که بند عقل بگسست /  در حال دلم گریزپا شد
 او جای دگر نرفته باشد /  او جانب خلوت خدا شد
در خانه مجو که او هواییست /  او مرغ هواست و در هوا شد
او باز سپید پادشاهست /  پرید به سوی پادشا شد

 (1284-1370)
جامعه شناس و سیاستمدار
متن زیر آخرین ویراست  متن نخست سخنرانی  ناصر فکوهی در مراسم بزرگداشت دکتر غلامحسین صدیقی در خانه ایشان است که در روز  یکشنبه 9 اردیبهشت1386 و به دعوت خانواده  ایشان انجام گرفت. این یادبود  همراه با آلبومی از عکس های  مرحوم صدیقی

پیوست: 

Dr. Sadighi Pictures.doc

برای تیموری که دیگر در میان ما نیست

 مترجم و پژوهشگر حسابداری و اقتصادی

(1312-1389)

چه افتاد این گلستان را چه افتاد
که آیین بهاران رفتش از یاد

2009-1945
باستان شناس
پرو.فسور سرژ کلوزیو(Serge Cleuziou) استاد باستان شناسی خاورمیانه دانشگاه پانتئون –سوربن، پاریس 1 و پژوهشگر مرکز ملی پژوهش های علمی فرانسه(CNRS) در 7 اکتبر 2009 پس از گذراندن یک دوره بیماری سخت، در سن 64 سالگی در پاریس درگذشت.

انسان شناس
1902-1972

دوران کودکی و نوجوانی
جولیان هاینز استیوارد Julian Haynes Steward در 31 ژانویه ی سال 1902 در واشنگتون دی سی آمریکا زاده شد و در 1972 در سن 70 سالگی درگذشت.

Robert Hertz
1882-1915
هرتز در سال 1882 در سن کلو(Saint Cloud) به دنیا آمد و در مدرسه عالی تربیت معلم (ENS) تحصیل کرد و در آنجا از جمله شاگردان امیل دورکیم بود. وس پس از موفقیت در آزمون دبیری فلسفه در سال 1904 به گروه سالنامه جامعه شناسی (Année Sociologique) پیوست و در سالهای 1905-1906 در لندن به تحصیل و کار بر رساله خود درباره « جنایت و گناه و چگونه و چرا جامعه آن را از میان می برد؟ » مشغول بود. در سالهای 1906-1907 هرتز در دوئه(Douai) دبیر فلسفه شد و سپس به استادیاری در بخش پنجم مدرسه عملی مطالعات عالی (قسمت علوم دینی) به کار پرداخت تا زمانی که جنگ جهانی اول از راه رسید و وی به جبهه فراخوانده شد.

کتاویو پاز نه فقط یک شهروند و اندیشمند مکزیکی بلکه یک اندیشمند و شهروند جهانی، متفکری بود به متین ترین و غنی ترین معنا، جهان وطن. ادای احترام به پاز، ادای احترام به فرهنگ جهانی و درک این واقعیت است که انسانیت تنها در گوناگونی فرهنگ ها، اساطیر و باورهایش می تواند به حیات خود ادامه دهد. اندیشیدن به پاز، بی درنگ انسانی را با ابعاد گوناگون به ذهن می آورد، پرده رنگین و پر نقش و نگاری که همچون تقویم آزتک، می توان ساعت ها در ظریفترین گوشه هایش به جست و جوی معانی و نمادهای باستانی پرداخت؛ طرح ها، پیچ و خم ها، برجستگی ها، شکاف ها ‏ و تراش‌های دقیقی را که بر نقوش برجسته و پیکره های زاپوتک،‏ جواهرات میکستک و هیروگلیف های مایا چشم ها را خیره می کنند و اندیشه را تا ژرفنای تاریخ پیش کلمبی قاره آمریکا فرو می کشند.

معمار (1376ـ1301)
استاد پیرنیا در شهر یزد از پدری نائینی و مادری اهل یزد به دنیا آمد. وی دوران دبستان و دبیرستان را در شهر یزد گذراند. در دورة‌ ابتدایی نخست در دبستان «اسلام» و سپس در مدرسه‌ای دولتی به نام «مدرسة نمرة دو» تحصیل کرد و تحصیلات دورة‌ دبیرستان را در دبیرستان «ایرانشهر» گذراند و برای ادامة تحصیل در دانشگاه به تهران آمد و با وجد آن که در زمینة ادبیات تحصیل می‌کرد و موفقیت‌هایی نیز داشت اما ادبیات را رها کرد و در نخستین کنکور «دانشکدة هنرهای زیبا» شرکت کرد و قبول شد.

1928-2005
انسان شناس و فیلسوف
«گمان می کنم زندگی ، دستکم برای من، یک شانس بوده است، شانسی که بار دیگری به من داده نخواهد شد: می گویم یک شانس نه به آن دلیل که زندگی برای ما با ارمغان های بسیار همراه باشد و یا در کفه ترازوی آرمانی، جمع لذت های ما از آن، سنگینی بیشتری از دردهایم بکند،

هانا آرنت را شاید بتوان از معدود فیلسوفانی دانست که محور اساسی کل آثارش را به گرد خود سامان داده و معنا بخشیده است: خشونت، بی رحمی و رنج انسانی در رژیم‌های توتالیتر. آرنت که در دوران پرتلاطم فرو رفتن تدریجی آلمان درون فاشیسم به دنیا‌آمد، تجربهء دردناک فروپاشی اخلاقی و عقلانی جامعهء فرهیختهء آلمان قرن نوزدهم را به مثابهء یک یهودی و یک روشنفکر به گونه‌ای مضاعف درک می‌کرد و ناچار بود درد تبعید، نخست در فرانسه و سپس در آمریکا و دوری از اساتیدش‌هایدگر و یاسپرس، را نیز بر آن اندوه بیفزاید.

بعد از ظهر روز سه شنبه 3 نوامبر 2009 ( 12 آبان 1388)، مرگ کلود لوی استروس، انسان شناس برجسته فرانسوی در سن 101 سالگی در پاریس اعلام شد. لوی استروس که روز 28 نوامبر 1908 در بلژیک زاده شده بود تاثیری بی نظیر بر کل اندیشه علوم انسانی و اجتماعی قرن بیستم بر جای گذاشت و آثار وی از «ساخار های بنیادین خویشاوندی» تا مجموعه «اسطوره شناسی ها» با گذار از شاهکار علمی – ادبی وی «گرمسیریان اندوهبار» و «اندیشه وحشی» تقریبا هیچ حوزه ای از اندیشه انسانی در طول پنجاه سال اخیر را بی تفاوت نگذاشته بود.

 Clifford Geertz
کلیفورد جیمز گیرتز در 23 آگوست 1923 در شهر سانفرانسیسکو از ایالت کالیفرنیای آمریکا متولد شد. پس از گذراندن تحصیلات اولیه، برای ادامة تحصیل به دانشکده باستانشناسی اوهایو ملحق شد و در سال 1950 موفق به دریافت مدرک فوق‌لیسانس شد. پس از گذشت مدتی، گیرتز و همسرش برای ادامة تحصیل در گروه ارتباطات اجتماعی دانشگاه هاروارد پذیرفته شدند تا تحصیلات خود را در زمینه انسان‌شناسی دنبال کنند و در سال 1956 موفق به اخذ درجة دکتری انسان‌شناسی از آن دانشگاه شد. پس از فراغت از تحصیل، یعنی از همان سال 1956 همواره در حال تلاش بوده و با مراکز مختلف علمی و دانشگاهی ارتباط و همکاری‌های بسیاری داشته است. پس از گذشت دو سال از تحصیل اولین پروژه تحقیقاتی‌اش را در مورد منطقه دیراک واقع در جنوب غربی ایالات متحده شروع کرد. آنگاه نخستین مقالة حرفه‌ای خود را به چاپ رساند.

 Sir Edward E.Evans-Pritchard
یکی از بینانگذاران انسان‌‌شناسی اجتماعی در بریتانیا
 1902-1973
ساعت 8 شب 21 شهریور 1352 با تلفنی به هتل شرایتون (همای کنونی) فراخوانده شدم. دراین هتل یک گروه فیلمبردار انگلیسی به سرپرستی برایان موزر،1 کارگردان و اندره سینگر،2 پژوهشگر انسان‌‌شناس: اسکان یافته بودند. این گروه برای تهیه یک فیلم مستند مردم‌نگاری از دراویش قادری براساس پژوهش‌های میدانی رسالة دکتری نگارنده دربارة «دین و دگرگونی اجتماعی در دهکدة درویش‌نشین کردستان ایران»،3 در دهکدة بایوه، یکی از روستاهای تابع مریوان در مرز پنجوین کردستان عراق، به ایران آمده بودند. اکنون پس از پایان فیملبرداری و بازگشت از کردستان در هتل اقامت گزیده بودند و استراحت می‌کردند. بی‌درنگ و با نگرانی از این تلفن مشکوک، خود رابه هتل رساندم و مستقیماً به اتاق اندره سینگر رفتم. اعضای گروه در آن‌جا گرد آمده بودند و پزشک هتل بر بالین او نشسته و سرمی به او و صل کرده بود. حادثه را جویا شدم. موزر تلگرافی به دستم داد. تلگراف را خواندم. نوشته بود: اندرة عزیز! ای. پی. درگذشت. فوری باز گرد. 11 سپتامبر 1973.

زبان شناس
1896-1982
رومن یاکوبسن یکی از بزرگترین اساتید زبان شناسی قرن بیستم است. آثار او که فوق العاده متنوع و متعدد هستند، شامل زمینه های تخصصی دیگری نیز می شوند؛ به طوری که اغلب از معنای دقیق زبان شناسی فراتر می روند. وی که به همراه ان. اس. تروبتزکوی (N.S. Troubetzkoy) پایه گذار واج شناسی مدرن است، غنی ترین و ساده ترین شکل ساختارگرایی را ارائه می دهد. او سهم بزرگی در حذف مرزهای ایجادشده بین زبان شناسی اروپایی و زبان شناسی آمریکایی دارد. و این به دلیل تدریس او در دانشگاه هاروارد و ام.آی.تی (مرکز تکنولوژی ماساچوست) بوده است. یاکوبسن در زمینه ی زبان شناسی عمومی ( به ویژه دستور زبان زایشی که توسط نوآم چامسکی و ام.هال ارائه دادند)، مطالعات زبان اسلاو، نشانه شناسی، انسان شناسی، روانکاوی و مطالعات ادبی نیز بسیار تاثیر گذار بوده و این تاثیرگذاری تا به امروز ادامه دارد.

استاد روانشناسی
1306- 1386
همی گفتم که خاقانی دریغا گوی من باشد                 دریغا من شدم آخر دریغا گوی خاقانی
علی محمد کاردان مردی بود کاردان‏‏‏ٌٌُ‏، معلمی هوشیار، پیری بیدار، انسانی پرکار وپربار،... او راه دانش را پیش گرفته بود و علمِ تربیت را برگزیده بود. ابتدا آموزش و پرورش را با فرزندان خود در خانه تجربه کرد و سپس در بیرون خانه با فرزندان میهن به کار برد. در خانه موفق شده بود و هنگامی رختِ دنیا از تن به در کرد که درختش به بار نشسته بود و سه شاخه ـ پسرِ سربلند بر آورده بود؛ البته به یاری و همدستی و عشق و وفاداری خانمی راست قامت و بلند همت که ندیده با او پیمان زندگی بسته بود و پای پیمانش ایستاده بود و شاخه های درخت زندگی را هرس کرده بود و آب داده بود. یکی از یکی بهتر،... شیرْمادری که اگر لازم می دید به دریای دلِ شوریدة پدر شیرجه می رفت و بُعد زنانة تربیتِ مادرانه را به ابعادِ علم پدری می افزود.

مترجم
1309- 1384
کریم امامی در بامداد روز شنبه 18 تیرماه پس از یک دوره طولانی بستری در منزل خود در تهران درگذشت. با درگذشت کریم امامی‌، جامعه ادبی‌، و بخصوص‌ جامعه مترجمان‌، ایران یکی از ارزشمند‌ترین‌ چهره‌های خود را از دست داد. اینجانب که سالها از محضر زنده یاد امامی علم و اخلاق آموخته‌ام، برخود لازم‌ دیدم شمه‌ای از احوال و اخلاق‌ این بزرگوار‌ را، بیشتر برای نسل جوانتر‌، بنویسم‌ تا این نسل استادان‌ خود را بهتر بشناسد.

روز 19 اوت 1936، چند هفته پس از کودتایی که در ژوئیة همان سال از مراکش، مستعمرة افریقایی اسپانیا به وسیلة ژنرال فرانکو علیة جمهوری نوبنیاد این کشور آغاز شده بود، فدریکو گارسیا لورکا در برابر جوخة اعدام قرار گرفت و تیرباران شد. مرگ لورکا که شاعری کم نظیر، روشنفکری کامل و هنرمندی تمام عیار بود، و با آثار خویش وجدان بیدار اسپانیای مدرن و ضد فاشیست را تا پس از سقوط فرانکیسم در سال 1976، نمایندگی می کرد، از آن زمان تاکنون همچون نمادی رمزآمیز از جنگ داخلی اسپانیا باقی مانده است.

سالها پیش زمانی که تازه به ایران بازگشته بودم، یکی از نخستین کتاب های خود را به انتشار رساندم، ترجمه‌ای از اثر اوکتاویو پاز با نام ”هنر و تاریخ“ که البته نامی ابداع شده بود تا بخشی از کتاب بزرگ تری از پاز را با نام ”خنده و کفاره“ پوشش دهد. زمانی که کتاب به دستم رسید، پیش از هر چیز طرح روی جلد آن بر من تاثیر گذاشت. طرح بسیار ساده بود

1979-2003
فعال سیاسی
راشل کوری فعال سیاسی امریکایی و عضو جنبش همبستگی بین المللی بود. او در سال 2003 به فلسطین رفت تا در برابر تخریب خانه های فلسطینیان به وسیله بولدوزرهای اسرائیلی با حرکتی صلح آمیز مقاومت کند. راشل در مقابل بلدوزرها ایستاد تا مانع از آن شود که خانه هایی که هنوز ساکنان درونش بودند، برسر آنها فرو ریزد. اما بلدوزرها به مثابه نمادی از اراده ای سیاسی، بی احساس و سرد، کالبد نحیف او را زیر گرفتند تا ثابت کنند بی رحمی قدرت، قدرتمندتر از انسان گرایی زیبای دخترکی است که می مرد تا درست برعکس ثابت کند زندگی قوی تر از مرگ است. راشل در بیست و سه سالگی در زیر بولدوزرهای اسرائیلی خرد شد اما خاطره ای ابدی از خود بر جای گذاشت. دوستی به یادبود این دختر جوان اسلاید هایی را برای ما فرستاده است که همراه با سایت هایی درباره راشل کوری در اختیار خوانندگان می گذاریم.

ادوارد سعید منتقد ادبی فلسطینی تبار، یکی از برجسته‌ترین چهره‌های قرن بیستم به شمار می آید که تاثیر فکری عظیم او بر حوزه‌های متفاوت اندیشه از فلسفه و ادبیات گرفته تا علوم اجتماعی، از زمان حیات وی آغاز شد و بی شک لااقل تا ده‌ها سال ادامه خواهد داشت. این تاثیر در حوزة انسان‌شناسی به دلیل مجموعه آثار و شخصیت سعید و به ویژه کتاب معروف او “شرق‌شناسی” دو چندان بود و بنابراین هر انسان‌شناسی به حق می تواند از دست رفتن او را یک فقدان بزرگ برای علم خود بشمارد.

بیشترین نقل قول از یک اقتصاددان و بحث درباره‌ی وی مربوطه به چه کسی است؟ با جست‌وجو در میان برندگان جایزه‌ی نوبل و ستارگان رسانه‌های رسمی وقت خود را هدر ندهید. بررسی‌هایی که در این زمینه انجام شده و وجود بیش از 000ر30 مدخل در اینترنت نشان می‌دهد که تاکنون بیشترین بحث و نقل‌قول مربوط به آندره گوندرفرانک بوده است. آندره گوندر فرانک (2005-1929) یکی از چهره‌های اصلی علوم اجتماعی رادیکال در قرن بیستم به شمار می‌رود. پدر وی داستان‌نویسی صلح‌طلب و از مخالفان نازی‌ها بود. آنها در سال‌های 41-1940 به امریکا مهاجرت کردند. فرانک در کالجی در پنسیلوانیا اقتصاد خواند. در آن زمان آموزه های کینزی بر اقتصاد دانشگاهی حاکم بود.

مرگ میکل آنجلو آنتونیونی تنها چند ساعت پس از اینگمار برگمان، کارگردان بزرگ دیگر جهانی، هر چند این دو تفاوت های زیادی با یکدیگر داشتند، اما نمادگرایی خاصی را در خود داشت: از میان رفتن نسلی از غول های سینمای اروپا که شاید آخرین موانع را در برابر موج گسترده سینمای صنعتی و توده ای آمریکا را تشکیل می دادند

شاعر و پژوهشگر

خاطراتى از پدرم
1265-1330
پدرم مردى بلند بالا، لاغر و عصبى بود. از او لبخند و گاهى خنده اى کوتاه و ملایم دیده بودم، ولى هرگز به یاد ندارم که او را در حال خنده اى از بن دل دیده باشم. اگر به خشم مى آمد، فریاد برمى آورد و وحشت و ترس خانه را فرا مى گرفت. حوصله ما بچه ها را کمتر داشت. چه در خواب بود یا بیدار، بایست از پشت اتاقش پاورچین، پاورچین رد مى شدیم و سر و صدایى نمى کردیم. او انسانى عمیقاً شاد نبود، اما خشن هم نبود، بى محبت هم نبود و حتى گاهى به لطافت بهار بود. او عاشقانه طبیعت را با نگاهش، با دستش و با همه وجودش لمس مى کرد و این سرزمین و مردم و خانواده خود را گرامى داشت اما او از همه این زندگى و جهان پیرامون خود در رنج بود، به ویژه زندگى اجتماعى و تنگدستى او را عذاب مى داد.

فیلمساز
(1918-2007)
درگذشت برگمان نه فقط سوئد را از یکی از نمادهای بین المللی و بی شک مشهور ترین چهره خود محروم کرد، بلکه ضربه ای بود به فرهنگ جهانی به طور عام و فرهنگ سینمای جهان به طور خاص، آن هم در شرایطی که فیلم های آمریکایی، از مبتذل نوع آن، در حال اشغال کل پرده های سینماها و تلویزیون های دنیا هستند و یکسان سازی فرهنگی که از این طریق انجام می گیرد بی شک اثرات کوتاه و به خصوص دراز مدت جبران ناپذیری خواهد داشت. در این حال آخرین غول های سینمای اروپا که سنگرهای نهایی را در برابر موج سهمگین صنعت سینمای آمریکایی تشکیل می دادند، یکی پس از دیگری در حال از میان رفتن هستند (میکل آنجلو آنتونیونی یک روز پس از برگمان درگذشت) و این پرسش اساسی مطرح است که ایا هرگز پاهد پدید آمدن بزرگانی چون برگمان در اینده فرهنگ تصویری جهان خواهیم بود؟

(Nimar Kumar Bose)
انسان شناس
1901-1972
بوزه انسان شناس هندی که در بنگال زاده شد ابتدا در دانشگاه کلکته به تحصیل جغرافیا پرداخت ولی سپس برای وارد شدن در فعالیت های انسان دوستانه به سوی انسان شناسی آمد(1917-1921). او که تحت تاثیر فرانتس بوآس و نوتطور گرایان آمریکایی (کروبر و ویسلر) قرار داشت از روش های مالینوفسکی نیز تاثیر پذیرفت، اما حاضر نشد نفی تاریخ و مطالعه تطبیقی را در نزد کارکرد گرایان بپذیرد. بوزه، ملی گرا و از نزدیکان گاندی و دبیر او در طول اقامت های متعدد وی در بنگال (1946-1947) بود. وی نقش مهمی در توسعه انسان شناسی هند داشت و در عین حال هرگز کار علمی خود را از تعهد اجتماعی اش و تفکرش درباره راه حل مشکلات هند جدا نکرد. او ویراستار گاهنامه «انسان در هند» (Man in India) از سال 1951 تا هنگام مرگش بود و در به راه اندازی گاهنامه «بررسی انسان شناختی هند» (Anthropological Survey of India) از سال 1959 تا 1969 به تقاضای دولت فدرال بر طرحی درباره ادغلم جوامع «قبیله ای» در جامعه هند کار می کرد.

تاریخ دان
1902-1985
برودل تاریخ دان فرانسوی و مهم ترین چهره مکتب آنال پس از جنگ جهانی دوم بود و او را به عنوان تاریخ دان «دوران طولانی» (longue durée) می شناسند. برودل از مخالفان سرسخت تاریخ به مثابه واقعه نگاری بود و بر آن تاکید داشت که نکات ظریف جغرافیایی و اقتصادی در جوامع، یعنی نیروهای زیرزمینی و ناپیدایی که در دراز مدت به تحولات تاریخی دامن می زنند را بیابد. حوزه مطالعات وی بیش از هر کجا، عصر کلاسیک بود.
برودل پس از اتمام تحصیلاتش در رشته تاریخ و رسیدن به درجه مدیریت پژوهشی، ده سال در الجزایر و سپس در سائوپائولو تدریس کرد. در بازگشت به پاریس، او در سال 1937 مدیریت مدرسه عملی مطالعات عالی(EPHE) را بر عهده گرفت.

(Pierre Clastres)
پیر کلاستر انسان شناس فرانسوی در سال 1934 به دنیا آمد و در سال 1977 در یک تصادف کشته شد. کلاستر از فلسفه به انسان شناسی کشیده شد و در این راه آلفرد مترو (Alfred Metraux) و کلود لوی استروس بر او تاثیر گذاشته و وی را به مطالعه بر حوزه آمریکا کشاندند. اما وی حتی پیش از آنکه کارش را به صورت میدانی آغاز کند نیز توانسته بود با نوشته هایش از سال 1962 به عنوان یک نویسنده و اندیشمند مطرح شود. نوشته ای که او با عنوان « فلسفه رئیس سالاری سرخپوستی» منتشر کرد از این لحاظ گویا بود. در این نوشته می خوانیم « رئیس سرخپوست به مثابه توزیع کننده ثروت و پیام ها، تنها نمایانگر وابستگی خویش به گروه است و همواره و در هر لحظه ناچار است که معصومیت مقام خود را نشان دهد. » .

یحیی امامی پزشک جوانی که با شور و علاقه ی واقعی و درونی به سوی تحصیل جامعه شناسی روی آورده بود و در عمر کوتاه و پرثمر خود نه تنها تحصیلات خود را در مقطع دکترای جامعه شناسی در دانشکده علوم اجتاعی دانشگاه تهران به پیش برده بود، بلکه چندین اثر بسیار پراهمیت را در حوزه فلسفه علوم اجتماعی و به ویژه تاریخ و فلسفه اجتماعی علم به فارسی ترجمه کرده و چندین طرح پژوهشی را نیز در همین زمینه به اجرا در آورده بود، چهارشنبه گذشته هنگامی که در یک ماموریت برای مکان یابی رصد خانه ملی ایران به کاشان رفته بود در یک تصادف رانندگی مجروح و همان شب درگذشت.

حدود دو قرن از آغاز پژوهش‌های زبان‌شناسی تطبیقی هند و اروپایی می‌گذرد. این پژوهش‌ها در دهه‌های اخیر پیشرفت بسزایی داشته‎اند. از سال‎های بسیار پیش دانشمندان بر آن بودند که زبان آغازین اقوام هند و اروپایی، یعنی آن زبانی را که این اقوام پیش از مهاجرت بدان سخن می‌گفتند، بازسازی کنند. ولی کم‌کم به این نتیجه رسیدند که حتی در آن زمان نیز گونه‌ها و گویش‌های مختلفی از آن زبان وجود داشته است. نتیجه‎ی این بررسی‌ها این شد که به جای بازسازی کامل این زبان، با مقایسه و تطبیق آن بخش‌هایی که از صورت‌های باقی‌مانده‎ی زبانی این اقوام بدست آمده است، صورتی ممکن را ارائه دهند.

شاعر
1318-1377
در دهمین سال خاموشی حمید مصدق ، انتشارات نگاه به چاپ مجموعه کامل اشعار وی همت گمارد و غروب سه شنبه 20 آذر ماه مراسم رونمایی این کتاب با همکاری مجله بخارا در محل انتشارات نگاه برگزار شد .
این مراسم را علی دهباشی ، مدیر مجله بخارا آغاز کرد :
به‏نام خداوند و جان و خرد
دومین رونمایى از کتاب‏هاى انتشارات نگاه را در آذر ماه آغاز مى‏کنیم. بنده از طرف مدیر انتشارات نگاه آقاى علیرضا رئیس‏دانا به دوستان گرامى، شاعران، نویسندگان، سردبیران نشریات ادبى، خبرنگاران محترم و به‏ویژه همسر گرامى زنده‏یاد دکتر حمید مصدق سرکار خانم لاله مصدق و دختر گرامى‏شان ترانه خیرمقدم عرضه مى‏کنم. جاى غزل، دیگر دخترشان که دور از وطن هستند سبز باشد.