نگاهی انسان شناختی به یک روش شناسی فناورانه و تقلیل دهنده
در علوم اجتماعی زمانی که از عکاسی نامی به میان می آید، ذهن ما بی اختیار یا به سوی به نقد ادبی و نشانه شناختی در سنت رولان بارت(1387) یا اومبرتو اکو(2004, 2007) می رود و یا به سوی سنت جامعه شناسانه پیر بوردیو(1386) و می توان با مشروعیت این پرسش را مطرح کرد

بخش سوم و نهایی
مستند تلویزیونی:
پس از آن که نخستین آزمایش ها انجام گرفت، در سال 1925 اولین تصاویر تلویزیونی ارسال شد و به این طریق مشاهده ی تصاویر نقاط دور دست که همیشه یکی از آرزوهای دیرین انسان به شمار می رفت محقق گردید. تلویزیون، مانند سایر وسایل خبری اطلاع رسانی، حاصل پیشرفت های علمی و فنی گوناگونی بود

بخش دوم
فیلم های خبری ناطق
قبل از بررسی فیلم های خبری ناطق، می بایست از تاثیر رادیو بر سینما بحث نمود. اگر در دوران صامت، فیلم های خبری از روش های مطبوعاتی بهره فراوان برده بود، در دوران ناطق، به طور گسترده ای از روش های رادیویی برای تولید فیلم های خبری استفاده کرد.

بخش اول
مقدمه
تمایل به کسب اخبار نیاز طبیعی همه ی انسان ها از سپیده دم حیات بشری بوده است. اما از هنگامی که روزنامه ها به وجود آمدند،"خبر"معنای حرفه ای و تخصصی خاصی پیدا کرده که صرفاً در قاموس روزنامه نگاری معنا دارد.

روز چهارشنبه 16 دی ماه 1388، به دعوت انجمن مستند سازان سینمای ایران، جلسه ای برای نمایش فیلم های  مستند مرحوم نادر افشار نادری و  همچنین فرهاد ورهرام، همراه با بحث درباره سینمای مستند و انسان شناختی به وسیله این فیلم ساز

مقدمه
در دهه ی 1920، نوعی سینمای مستند بکر و جدید پا به عرصه ی وجود نهاد. تعدادی از سینماگران با استعداد، از این نوع مستند دفاع کردند و عده ای نیز در ساختن این نوع فیلم ها افراط کردند: مستند داستانی. در این میان رابرت فلاهرتی یکی از شخصیت های مهم و قریب به یقن مهم ترین آنها است.

جشنواره بیست و ششم فیلم کوتاه تهران در 25 آبان ماه1388 با معرفی برگزیدگان خود به پایان رسید. تفاوت این دوره به دو، سه ، دوره قبل که در آن شرکت کرده ام حضور پررنگ تماشاگران بود. تماشاگران بی رحمی که اگر فیلمی خوب ساخته نشده بود

معمول چنین است که واقعیت، امری اولیه محسوب شود و فیلم مستند وابستگی عمیق و بی واسطه ای با واقعیت داشته باشد. اما حقیقت این است که در طول تاریخ تفکر، این شبهه برآمده است که واقعیت حتی با خود واقعیت هم وابستگی بی واسطه ندارد

رابرت.جی. فلاهرتی در 16 فوریه 1884 در ایلت میشیگان آمریکا متولد شد. پدرش مهندس معدن بود و رابرت در سنین جوانی تنها هدفش این بود که شغل پدرش را را دنبال کند.در سال 1910 فلاهرتی جوان به استخدام " ویلیام سر مکنزی " سازنده راه آهن کانادا در آمد تا به کشف معادن

لکان(1) برای توضیح هر کنش ذهنی سه میدان نیرو(2) که در آن کنش ذهنی تاثیر می‌گذارند را طبقه‌بندی می کند. آنها امر واقعی(3) امر نمادین(4) و امر خیالی(5) هستند. در طول زندگی انسان این سه میدان نیرو چگونگی تجربه زندگی را شکل می‌دهند.

به همراه گفت و گو با محمد غدیرزاده روایتگر این فیلم مستند
ملفگند مستندی ساده، بی پیرایه و تجربهای تازه در فیلم سازی ایران است. شاید تعریف خاصی برای سبک ساخت این مستند در نظر گرفته نشده اما سادگی و بی آلایشیاش بیش از همه موارد به چشم می آید. ملفگند روایت  دردناک

(تصویر: ژان روش)

ژان روش افریقا را در سال 1941 کشف کرد.او مهندس 24 ساله ای بود که به افریقا آمده بود تا کارگاهی ساختمانی را در نیجر سرپرستی کند.این آغاز شور واشتیاقی بود که پایانی نداشت.این مهندس جوان چگونه مردم شناس و عاشق دیوانه این قاره سیاه شد؟

کارگردان: مریان سی کوپر- ارنست ب. شودساک
1924

فیلم علف (Grass) یا علفزار، از نخستین فیلمهای مردمنگارانه‌ای است که شهرتی جهانی دارد. این فیلم اگرچه توسط اشخاصی ساخته شد که نه مردم‌شناس بودند و نه داعیه مردم‌شناسی داشتند، لیکن از ارزشهای مردمنگارانه بسیار بالایی برخوردار است.

پس از یک گسست طولانی ، آرام آرام به جوش وخروش های نظریِ انسان شناختیِ جهان ، حول فرهنگ و جامعه می پیوندیم . چنین فعالیتی با پرسش از تعریفِ ماهیت ، روش ، گفتمان ورویکرد ها و باز تعریف و دقت در مفاهیم و نظریه ها ، معنا می یابد.

پیوست: 

tasviri- jooshokhroosh - last last.doc

روز سه‌شنبه 5 آذرماه 1387 در اولین جلسه ی نمایش فیلم‌های مستند که به همت گروه انسان شناسی فرهنگیِ انجمن جامعه‌شناسی برگزار می شوند، فیلم‌های «آقای هنر» و «آقایان پرنده» اثر رضا بهرامی‌نژاد، با حضور وی در کنار دکتر ناصر فکوهی به نمایش درآمدند.

بخش دوم
رویابین ها- Dreamers
دختر دانشجو برای من نمونه بی چون و چرائی است که برتولوچی رؤیابین اش را از روی آن ساخته است. (باور نمی کنید، به نظر می رسد حتی از روی همین عکس ساخته است) ماجراجویی و شورش علیه اخلاق بزرگ ترها همچون یک چپ روی کودکانه

بخش اول

مه 68 مجازی سازی تصویر مستند
  یک بار دیگر به عکس مشهور ژیل کارون نگاه می کنم:
نه! مه 68 را چرا باید فراموش کرد؟ یا دست کم ما چرا باید فراموش کنیم؟
می توان آن را مثل داستانی سرگرم کننده دوباره و دوباره بازخوانی کرد.

توصیح: نگاشته ای که در پی می آید پیشگفتارکتاب «سفرهای کشف»نوشته بری کیت گرانت است که به سینمای فردریک وایزمن می پردازد. عنوان اصلی این پیش گفتار«مردی با دوربین فیلم برداری» است.نویسنده دراینجا می کوشد نادیده انگاری و کم مهری به سینمای مستند

در دل افریقا
مستندهاى قوم نگار یا قوم پژوهش از آن شکل آثار سینمایى محسوب مى شوند که در طول تاریخ افزون بر این که موجبات شکل گیرى آثارى جذاب و قابل تأمل را در زمینه سینما فراهم آورده اند، بلکه پلى بوده اند تا محققان و دانش پژوهان دیگر رشته هاى علوم انسانى و اجتماعى نیز بتوانند از آنها سود جویند. نکته دیگرى که دراین میان قابل ذکر به نظر مى رسد جامع العلوم بودن کارگردان مستندهاى قوم پژوه است. آشنایى با جغرافیا ، سیاست ، مؤلفه هاى اجتماعى و ... جملگى از علومى به شمار مى آید که یک کارگردان قوم پژوه باید تا حدى که به تحقیقات شکل گیرى اثر مستند کمک کند با آنها دست و پنجه نرم کند. روش یکى از اساتید سینماى مستند کلاسیک است که تقریباً همه عمر خود را به ساخت مستندهاى قوم نگار معطوف داشت.

  " روزگار ما" فارغ از ضعف هایش، حکایتی از روزگار ماست. روایتی از دورانی از تاریخ ایران که برای من به شخصه تجربه کردنش تازگی داشت. دور دوم انتخاباتی که باز هم سید محمد خاتمی رییس جمهور ایران شد. اما آنچه در این فیلم حکایت روزگار ماست بخش دوم فیلم است

" روزهای بی تقویم " فیلمی در فضای دیگر فیلم های مهرداد اسکویی است، و در عین حال طعم متفاوتی دارد. مثل فیلم های دیگر او جهره نگار انسان ایرانی است و ما را در برابر حس ها و حضورهای آدم های دور و نزدیک مان قرار می دهد و به کشاکش ها و دغدغه های آن ها راه می جوید

پل استراند (16 اکتبر 1890-31 مارس 1976) عکاس وفیلم ساز امریکایی همراه با عکاسانی چون آلفرد استیگلیتز و ادوارد وستون به تثبیت عکاسی همچون قالبی هنری در سده بیستم یاری رساند.مجموعه آثار او با دامنه گوناگون آن که شش دهه را دربر می گیرد

وارونگی/ کارگردان: روبرت صافاریان/ تهیه کننده: ارد عطار پور

روبرت صافاریان را پیش از این که مستندساز باشد و فیلم «وارونگى» را جلوى دوربین برده باشد، به عنوان منتقدى باسابقه در عرصه سینما مى شناسیم. او تعدادى کتاب را نیز در عرصه هاى تئوریک سینما ترجمه کرده که مهم ترین آنها تاریخ سینماى دیوید بوردول و کریستین تامسون است. صافاریان همواره در شیوه نقدنویسى، سبکى خاص را دنبال کرده که شاید بتوان او را به دلیل همین نگاه و نگرش از سایر منتقدان متمایز کرد. درباره نقدنویسى صافاریان مى نویسم چون این نگاه را مى توان در مستندش نیز به نوعى پى گرفت.