چرا در پایان مطالب خود، بخش «نظرخواهی» یا کامنت گذاری ندارید؟

ما از ابتدای تاسیس  وبگاه اعلام کردیم که بخش «کامنت» نخواهیم داشت. دلایل این تصمیم گیری متعدد هستند که در زیر به چند مورد آنها اشاره می کنیم:

- کامنت ها در هر شرایطی نیاز به بررسی، انتخاب، سانسور و حذف بخشی از سخنان، ویراستاری و غیره هستند و فاقد دوستانی هستیم که حاضر باشند وقت خود را داوطلبانه برای این کار بگذارند و حاصل این کار را دارای ارزش چندانی نمی دانند.  

- کامنت ها ناشناس هستند و ما در  وبگاه خود هیچ نوشته ای که نویسنده آن کاملا مشخص و سوابق او روشن نباشد، نداریم. تمام مقالات، یادداشت ها و  سایر مطالب به وسیله دوستانی نوشته می شوند که رزومه آنها در اختیار همگان هست، این موضوع باعث می شود که کسی که مایل است مطلبی بنویسد و برای مثال  نوشته ای را زیر سئوال ببرد باید دقت داشته باشد که  خود او با توجه به رزومه اش ممکن است فاقد  اقتدار لازم علمی و  پیشینه  ضروری برای چنین کاری باشد. معنای این سخن آن نیست که جوانان نباید نقد بکنند، اما به نظر ما جوانان بیشتر از آنکه نقد بکنند و  اشکالات و نقصان کار دیگران را گوشزد کنند ، خود باید کار کنند و کار نقد را به کسانی بسپارند که با پیشینه علمی و کاری خود دارای اقتدار لازم و اخلاقی و مشروعیت این کار هستند.

- کامنت ها  در رسانه های الکترونیک فارسی زبان متاسفانه محلی برای عقده گشایی و توهین کردن به صورت ناشناس به افراد حقیقی و حقوقی شده است. بسیاری از افراد با یک جمله یا یک کلمه کار یک نویسنده را که ساعت ها و بلکه ماه ها برای آن مقاله تلاش کرده به سادگی زیر سئوال می برند.  بحث ما آن است که اگر سخنی و نقدی هست باید به صورت مستدل و با کار و تلاش و با اعلام  هویت انجام شود.

- در  رسانه های الکترونیک فارسی زبان(و البته در سایر  زبان ها)  بسیاری از  کامنت ها نه نظر خوانندگان واقعی بلکه محصول جو سازی هایی است که برای بالا بردن یا  کاهش تصنعی  این و آن شخصیت و یا مطلب و کتاب و نوشته به کار می روند و یا برای به  ایجاد تنش، توهین، مغشوش کردن اذهان و غیره.

با توجه به این موارد  تصورمی کنیم که  حذف کانمت ، کاری که بسیاری از  رسانه های جدی علمی و ترویجی در جهان انجام داده اند کاری مثبت و قابل دفاع به شمار بیاید ، هر چند این را نیز می دانیم که  وجود این امکان یک فضا ایجاد می کند که می توانست مفید باشد، اما در صورتی که جامعه به پختگی لازم برای این کار رسیده باشد.