ساعدی، غلامحسین

  • هنگام زاده شدن یک بشر  مطمئنا" جامعه احساس خطر می کند که خود را با موجودی روبرو می بیند که به خود و جامعه اش ناآگاه است، در نتیجه جامعه با پرواندن یک برنامه ی دقیق برای این موجود توان باز تولید کردن خودش را در او درونی می کند. به نظر می رسد از خلال نگاه یک جامعه به کودکانش بتوان به ساختارهای شکل دهنده هویت مردم نزدیک شد. آیا پرداختن ساعدی و نویسندگان دیگر به ادبیات کودکان نگرانی و احساس مسئولیت  آن ها را به این گروه سنی می رساند...؟

    13 ژانویه 2016
  • سال 1322 به دبستان "بدر" و سال 1329 به دبیرستان "منصور" رفت. او نوشتن را خیلی زود با تفسیرهنگامه نوجوانیش آغاز می کند. سال 1331 بود که مسئولیت انتشار روزنامه های «فریاد»، «صعود» و «جوانان تبریز» و انتشار مقالات و داستان در این سه روزنانه و همچنین «دانش آموز» را به عهده می گیرد. درست است که او در سال 1334  به دانشکده ی پزشکی تبریز وارد می شود، اما او سال بعدش با مجله ی سخن همکاری می کند و داستان "مرغ انجیر خوار" ،  "پیگمالیون" (داستان و نمایش) رابه چاپ می رساند.

    23 دسامبر 2015
  • ساعدی یافته های ذهن خود را به صورت داستان، نمایشنامه، شعر و یا حتی پانتومیم می نویسد.  شاید بتوان گفت  نوشته هایش  بیشتر از آن که به ذوق ذاتی زیبایی شناسی اش مربوط  باشد صبغه سیاسی  دارد. چون این پدیده برای سرزمین ایران چیز جدیدی نیست. حتی اگر نگاهی گذرا به تاریخ ایران هم داشته باشیم در می یابیم نخبه گان این سرزمین همواره حرف های فرهنگی و انتقادی خویش را بیشتر از خلال شعر، طنز و... برای در امان ماندن از قدرت های سیاسی بیان کرده اند، این رویکرد باعث شده  ادبیات ما بیشتر جنبه ی آموزشی و سیاسی – اجتماعی داشته باشد.

    14 دسامبر 2015
  • نگاهی به زندگی و  آثار غلامحسین ساعدی داشته ایم که قصد داریم آن را در چند نوبت روی سایت انسان شناسی و فرهنگ قرار بدهیم.

    25 نوامبر 2015