مجله سینما و ادبیات

  • برخي رابرت آلتمن را مهم‌ترين فيلمساز دهه 1970 مي‌دانند و گروهي او را غيرهاليوودي كه هاليوود او را تحمل مي‌كرد. كارگرداني مستقل و تكرو از هاليوود كه در هاليوود فيلم مي‌ساخت.

    بيش از 10 شماره از نيم‌ويژه‌نامه‌هاي سينما و ادبيات تاكنون به سينماي امريكا و سينماگران امريكايي اختصاص يافته‌اند.

    خصلت‌هاي سينماي امريكا چه در دهه‌هاي مختلف، خصوصاً در ارتباط با «هاليوود جديد» (دوران پس از ايزي رايدر، باني و كلايد و...) و چه در ارتباط با ژانر‌ها يا خيزش‌هاي مختلف، در شماره‌هاي مختلف مورد تدقيق و پيش روي شما قرار گرفته‌اند.

    31 می 2016
  • شماره 52 مجله سينما و ادبيات منتشر شد. الكساندر ساكوروف كارگردان مطرح امروز روسيه كارگردان نيم‌ويژه‌نامه اين شماره مجله است كه همراه با گفت‌وگويي اختصاصي كه در جشنواره فجر بين‌الملل با اين كارگردان انجام شده پرونده سينماي جهان اين شماره را كامل مي‌كند.

    30 می 2016
  • 1. بنا به نقل سوزان هیوارد نخستین ریشه های ملودرام را در نمایشنامه های اخلاقی و سنتی قرون وسطی می توان یافت. بعدها این سنت در درام رمانتیک فرانسه ی قرن هجدهم ونوزدهم و رمان احساساتی انگلیسی و فرانسوی همان دوران تجدید حیات یافت. این درام ها و رمان ها که مبتنی بر قواعد اخلاقی بودند، به روابط خانوادگی، عشق های ناکام و ازدواج های اجباری می پرداختند.

    19 آوریل 2016
  • شماره 51 مجله سينما و ادبيات منتشر شد. ژاك اوديار سينماگر فرانسوي اين شماره است كه بخش سينماي جهان به آن پرداخته است. در گفت‌وگويي اختصاصي كه با اين سينماگر انجام شده، فيلم تحسين‌شده‌ي ديپان مورد بحث و بررسي قرار گرفته است. ژاك اوديار را اسكورسيزي سينماي فرانسه لقب داده‌اند.

    همزمان با درگذشت ژاك ريوت فيلمساز-منتقد پرآوازه‌ي فرانسوي يادنامه‌اي ترتيب داده شده و در مقاله‌اي مفصل از جاناتان رزنبام درباره او در همين بخش آمده: «احتمالاً هيچ شمايل يكه‌اي، تناقضات سينماي آوانگارد را به مثابه يك نهاد و نيروي اجتماعي بهتر از ژاك ريوت دراماتيزه نكرده است...»

    05 آوریل 2016
  • سخن گفتن از سینمای تجربی به باور من نوعی دامن زدن به یک ابهام است که از ابتدای پدید آمدن هنر سینما وجود داشته است.  توهمی که شاید بتوان گفت امری «ذاتی» در سینما باشد و به این نکته  پایه ای و بسیار گفته بر می گردد که هر فیلمی  از یک بیست چهارم ثانیه شروع می شود که فریمی از فریم های بیست و چهارگانه ای است که یک ثانیه را می سازند: پس هر فیلمی از یک عکس شروع می شود.  به عبارت دیگر هر پویایی که ما در بازنمایی فیلمیک می بینیم، از یک ایستایی آغازین  حرکت می کند و به  توهم  «تداوم» ی که زاده سکون است، می رسد تا سپس این توهم را به یک واقعیت کنشی اجتماعی تبدیل کرده یا یک بازنمایی از یک واقعیت اجتماعی

    12 مارس 2016
  • مقدمه‌ي مترجم: متني که پيش رو داريد خلاصه‌ي مقاله‌اي است از واکر هيکن درباره‌ي سينماي رابرت آلتمن که در نشريه‌ي «اسکولِر کُمونز»ِ دانشگاه فلوريداي جنوبي منتشر شد. هيکن در ادامه‌ي اين مقاله علاوه بر تبيين چالش سينماي آلتمن با انديشه‌ي روياي امريکايي، به بررسي متفاوتي از چند فيلم تاثيرگذار او همچون «نشويل»، «برش‌هاي کوتاه» و «گاسفورد پارک» و شيوه‌هاي داستانگويي فرمالِ آلتمن مي‌پردازد. *** رابرت آلتمن براي گفتمان سنتي روياي آمريکايي جايگزيني پيشنهاد مي‌دهد.

    28 فوریه 2016
  • مطالعه موردی در برخی فیلم‌ها دهه 80 

    15 فوریه 2016
  • فیلم «کابینه دکتر کالیگاری» (1920) اثر روبرت وینه (Robert Wiene) را شاید بتوان یکی از  پیش‌نشانه‌های خلاق تاریخ سینما دانست که خبر از هوشمندی و درایتی  بالا می‌داد. نوعی هوشمندی حسی که در هنر این دوران به چشم می‌خورد و گویای  احساس نامطبوع و دردناکِ هنرمندانی بود که از راه رسیدن فاشیسم با قدم‌های آرام اما قدرتمند را تجربه می‌کردند. هیولایی که همه چیز و به خصوص فرهنگ غنی آلمان را به کام مرگ کشید و اروپا را برای سال‌های سال به پهنه‌ای برای زورگویی و استبداد و اردوگاه‌های مرگ تبدیل کرد.

    26 ژانویه 2016
  • برخي رابرت آلتمن را مهم‌ترين فيلمساز دهه 1970 مي‌دانند و گروهي او را غيرهاليوودي كه هاليوود او را تحمل مي‌كرد. كارگرداني مستقل و تكرو از هاليوود كه در هاليوود فيلم مي‌ساخت. بيش از 10 شماره از نيم‌ويژه‌نامه‌هاي سينما و ادبيات تاكنون به سينماي امريكا و سينماگران امريكايي اختصاص يافته‌اند. خصلت‌هاي سينماي امريكا چه در دهه‌هاي مختلف، خصوصاً در ارتباط با «هاليوود جديد» (دوران پس از ايزي رايدر، باني و كلايد و...) و چه در ارتباط با ژانر‌ها يا خيزش‌هاي مختلف، در شماره‌هاي مختلف مورد تدقيق و پيش روي شما قرار گرفته‌اند.

    24 ژانویه 2016
  • بزرگ‌ترین چالش هنرمندان در دنیای سرعت, یافتن راهی است برای جذب مخاطبی که فرصت دیدن و تامل بر اثر هنری را ندارد. هنرمندانی مثل کریستوفر نولان و دیوید فینچر با سرعت بخشیدن به ریتم روایت سعی می‌کنند آن را با زندگی مخاطب هماهنگ کنند, فیلمسازانی مثل میشائیل هانکه و تئو آنجلوپلوس که منتقد سرعت در سینمای هالیوود هستند, از این بازی کناره گرفته‌اند و سینمای نخبه‌گرای خود را شکل داده‌اند. اما گروه مورد نظر ما با جلب مشارکت مخاطب و ساختن جهانی مشترک با وی, مخاطب را در تولید اثر هنری سهیم کرده‌اند.

    20 ژانویه 2016

صفحه‌ها