اگر «عشق» حتا «آسمانی»ترینش را مقولهای ارتباطی و انضمامی بدانیم، در این صورت کمترین تردیدی نمیتوان داشت که ماهیت و شناسایی آنرا به قلمروهای فرهنگی ـ اجتماعی واگذاشتهایم که همین واگذاری در واقع تذکری است بر تاریخی بودنِ آن. در چنین چشم اندازی، سروکارمان با عواطف و احساسهایی کاملاً انسانی است که هر چه قدر هم که به دلیل شگفتیهای رازآمیز ماجراهای عاشقانه، مبهم و عجیب و غریب جلوه کند، باز