امروزه بر سر این امر توافق وجود دارد که یکی از محور های اصلی توسعه در هر کشوری سرمایه انسانی آن کشور است. منظور از سرمایه انسانی، افراد آموزش دیده و تحصیل کرده هر کشوری هستند که توانایی کسب اطلاعات و بهره گیری مناسب از آن را برای مقاصد فردی و اجتماعی داشته باشند. آنچه موجب شکل گیری سرمایه انسانی در هر کشوری می شود، سیاستگذاری های کلان برای آموزش و پرورش است. اما از آنجا که سرمایه گذاری در

چکیده
توسعه و نوسازی با ابعاد مختلف در عصر حاضر از اهمیت شایانی برخور دار است، بر این اساس وسایل ارتباط جمعی در جهت نوسازی اجتماعی جوامع منجر به تغییر سطوح کیفیت زندگی اجتماعی ، افزایش آگاهی،  رشد تمایز طبقاتی، کاهش فاصله های اجتماعی، امنیت اجتماعی، مشارکت اجتماعی و...... شده اند، از بعد توسعه انسانی دسترسی به منابع آسودگی و طول عمر  و انتخاب شاخص های کیفی و کمی زندگی سطح ارتقاءجامعه

برنامه ریزی منطقه ای که در آن برنامعه ریزی متناسب با توان های محیطی و طبیعی هدف گیری شده باشد چیزی جز توسعه پایدار نیست. اما اصطلاح توسعه ی پایدار که از اواسط دهه ی 1980 به عنوان اصطلاحی که کاربرد وسیعی در متون برنامه ریزی های جهانی، ملی، منطقه ای و محلی یافته است. هنوز با خود ابهاماتی به دنبال دارد. ..

پیوست: 

Tose e Payedar(1).pdf