در ابتدای سال جاری میلادی دی وی دی فیلم «دایره مینا» برای اولین بار در آمریکا منتشر شد، و  مایکل اتکینسون منتقد سرشناس و پرآوازه آمریکاییِ نشریات ویلج وویس، سایت اند ساوند و فیلم کامنت، در شماره فوریه مجله سایت اند ساوند یادداشتی کوتاه درباره آن به چاپ رساند. از او خواستم تا امروز که فیلم جدید مهرجویی اکران شده، آن را به فراخور حال بسط و گسترش دهد.او نیز دعوت ما را اجابت کرد، و نتیجه اکنون پیش

تصویر: مرلو پونتی
زیبایی شناسی، به عنوان اصطلاحی فلسفی، در برگیرنده نظریه هایی درباره ی فهم و داوری زیبایی است و نیز پیاده سازی آن از طریق آثار هنری در یک حس عینی، و یا یک شهودگرایی فیزیکی در ذهن. همه ی مکاتب فلسفی وابسته به اگزیستانسیالیسم هم در تئوری و هم در عمل، سهمی قابل توجه را برای زیبایی شناسی قائل شدند [1] و بسیاری از فلاسفه  که با نام «اگزیستانسیالیست» شناخته می شوند اغلب، تجلیِ این فلسفه  را به طور

مطالعات سینمایی و نظریه فیلم در این سال ها شکل تازه ای به خود گرفته است. با توجه به تحولات علمی که در حوزه علوم انسانی پدید آمده ، دیگر سینما را نمی توان به تنهایی و یکه درحوزه هنرهای هفتگانه مورد تامل و بررسی قرار داد. امروزه علوم میان رشته ای همچون جامعه شناسی، انسان شناسی،نشانه شناسی، روانکاوی،فلسفه و.... به کمک سینما می آیند تا بتوانند مفاهیمی تازه را از راه هنر هفتم مورد مکاشفه قرار دهند.

شوالیه تاریکی یک فیلم پسامدرن نیست اما می توان آنرا یک رمانس پسامدرن نامید. یعنی محصول ذهن خلاق نولان و تلفیق قصه های کمیک با داستان گویی و شخصیت پردازی زمانه ی حاضر است. بتمن های پیشین(همچون ساخته های تیم برتون و جوئل شوماخر) ادای دین کامل به قصه های کمیک بودند و تمام تلاش سازندگان نسخه های قبلی، معطوف بود به خلق عین به عین داستانهای الهام گرفته از منبع اصلی.