صدای فریاد چند جوان توجه همه عابران را به سمت آن گوشه خیابان جلب کرده بود. آن‌ها داشتند با هم جر و بحث می‌کردند که کم‌کم این جر و بحث‌ها به درگیری فیزیکی کشیده شد و ناگهان صدای دردناک یکی از آنان بلند شد و کف خیابان افتاد. ردی از خون، آسفالت خیابان را قرمز کرد و به دنبال آن چند جوان دوان‌دوان از محل فرار کردند. بعد از مدتی پلیس و اورژانس به محل درگیری رسیدند، جوان را به بیمارستان اعزام کردند، اما

چند سالی می‌شود که نهر را بتنی کرده‌اند. بی‌گمان صدای جارچی هم زیر بتن‌ها مدفون شده و تنها پژواکی که از آن می‌توان یافت میان سکانس‌های «سرود دشت نیمور» است. جایی که می‌توان 40 دقیقه‌ای نشست و بیست و چند سال به عقب رفت تا آخرین خاطره‌های لایروبی نهر نیمور را از دریچه دوربین محمدرضا مقدسیان بازخوانی کرد.